" پاینده باشد عشق و حال همیشگی فسخ و فجور "
خجالت ! شرم و گاهی فراموشی سببب گشت ! تا نباشیم یا به قولی پشت بلاهت خود پنهان شویم ! کاتب آزاد نشد و گفتنهای من نیز به تخم هیچ کس نبود . می آمدم چه می گفتم ؟ کفار دارلخلافه مدام گلایه دارند که چرا نیستی ؟ راستش دروغ چرا این گلایه ها سبب نشد است که بی لیاقتی خود را فراموش کنم . واقعیت این است که حالا که مستم گفتم سعی کنم به رسم لوطیان باشم . باشم تا آنچه را شهامت گفتنش شاید هرگز دست ندهد را حالا بگویم . باشم تا بگویم من هیچ گهی نمی خورم . حالا تنها آنقدر از انسانیتم باقی مانده است که بتوانم مست کنم و فعل حرام را ترک نکنم . از تمام آنچه از این کیفهای حرام باقی مانده تنها سهم من بی لیاقت همین است و سهم کاتب هیچ ....
